The PAL and SECAM Television Systems

بیش ار نیمی از کشورهای جهان از سیستم 625 خطی و 25 فریمی استفاده می کنند که سیستم PAL و SECAM جزء این سیستم هستند. در ابتدا فرانسه SECAM را به عنوان یک سیستم نا سازگار و نا همخوان که طراحی شده بود برای حفظ صنعت کارخانه ای آن کشور در برابر واردات وسایل الکتریکی رابه وجود آورد.

دلیل این که چرا سیستم SECAM ناسازگار با سیستمهای تلویزیونی دیگر است به خاطر این که کشورهای کمونیست ، آن کشور را در آن سالها در اشغال خود داشتندو برای این که مردم آن کشور را از تماشای  برنامه های دیگر کشورها محروم کنندو از تحت تاثیر قرار گرفتن مردم ان کشور از سیاستهای کشورهای غیر کمونیست جلوگیری نمایند.......

بین این سه سیستم،4 تفاوت اصلی وجود دارد:

1-  تعداد کلی خطوط افقی در تصویر(525 یا 625 خط برای تلویزیونهای که در سیستم استاندارد SDTV برنامه هایشان را پخش می نمایند و1125 و 1250 خط برای تلویزیونهای HD).

2-  یک ثانیه از 30 یا 25 فریم تشکیل شده است؛ مثلاً در سیستم PALهر 25 فریم ، یک ثانیه را تشکیل می دهد در حالی که در سیستم NTSC، هر 30 فریم یک ثانیه را.

3-     پهنای باند کانال(پهنای باند برای انتقال اطلاعات و یا سیگنال)

4-       برای انتقال سیگنال از باندFM   یاAM  استفاده می شود.

آنچه که در تاریخ ثبت شده است، تعداد خطوطی که در پخش استاندارد تلویزیونی از آن استفاده نموده در ابتدا از انگلیس با 405 خط بوده که بعدها به سیستم 819 خطی فرانسه تغییر پیداکرده است.اما هر دو سیستم بالا متوقف شده اند و امروزه سیستمهای پخش از دو سیستم 525و625 خط استفاده می کنند.

Aspect Ratio:

در سیستمهای تلویزیونی جدید نسبت ابعاد طول و عرض 4:3 است اگر چه در بالا گفتیم که تعداد خطوط اسکن شده در هر ثانیه ممکن است متفاوت باشد......

        ماهنامه «شمیم شمال»که در اولین شماره خود با تیتر"سلام تنکابنی" پا به عرصه گذاشت و کلیت شماره اول آن به گونه ای بود که خواننده فرض را بر این می گذاشت که این نشریه قصد دارد تا فقط به مسایل شهرستان تنکابن بپردازد در شماره دوم خود و در صفحه اول خود به مصاحبه با اسماعیل گوهر رستمی ـ رییس شورای شهر رامسرـ با تیتر"دولت باید به تثبیت سواحل بپردازد" پرداخت. تناقضی که در دو شماره این ماهنامه به چشم می خورد نشان از این دارد که این ماهنامه هنوز سیاستهای کلی، خط مشی و نحوه پوشش خود را مشخص ننموده است و با آزمون و خطا می خواهد مسیر خود را پیدا نماید، به عبارت دیگر اگر بخواهیم این مسئله را نگاه کنیم می توانیم این گونه بحث را جلو ببریم که در برنامه سازی تلویزیونی برای تولید یک برنامه و فرقی نمی کند یک فیلم سینمایی سه مرحله در نظر می گیرند  و آن ، پیش تولید، تولید و پس تولید است . در همه کارهای تلویزیونی، مرحله پیش تولید از دو مرحله بعدی وقت و زمان بیشتری را به خود اختصاص می دهد اما در مورد این ماهنامه، فکر می کنم که گردانندگان این ماهنامه کلاً مرحله پیش تولید را نادیده گرفته اند و به محض دریافت مجوز انتشار از وزارت ارشاد شروع به کار نموده اند و قرار گذاشته اند که در مرحله  تولید مشکلات خود را مرتفع کنند.شاهد این مدعا را می توان اطلاعیه دعوت به همکاری خبرنگار در سطح دو استان گیلان و مازندران دانست، این اطلاعیه مرا به شک انداخته است که این ماهنامه هنوز می خواهد دایره پوشش خود را افزایش دهد و از سطح کنونی به کلیت استانهای شمالی برسد.

      مصاحبه ها و گفتگوها یی که در این شماره 2 چاپ شده اند بسیار پیش پا افتاده اند؛ مصاحبه کننده هیچ اطلاعی از بحث و موضوع مورد نظر ندارد و عموماً آماده برای انجام مصاحبه نیست. به مصاحبه با آقای گوهر رستمی توجه کنید:«میزان اجرای مصوبات سفر استانی رییس جمهور در شهرستان رامسر،سفر استانی رییس جمهور چند مصوبه داشته و....» ماهیت این سوالات نشان می دهد یا مصاحبه کننده به شرح وظایف شورای شهر آشنا نیست یا این سوالات را سوالات دست گرمی فرض کرده برای ورود به بحث اصلی(در این وبلاگ، بخش مصاحبه وجود دارد که شما را به آن بخش ارجاع می دهم) یا مصاحبه با آقای سجادی ـ مولف کتاب تاریخ و جغرافیای تاریخی رامسرـ واقعاً چیزی بیشتر از کتاب ایشان نداشت. می خواهم این سوال را بپرسم که دلیل انجام این مصاحبه چه بود؟ جواب تمام سوالات در کتاب ایشان بود.

     مطلب دیگری که کلیت ماهنامه هایی که من دیده ام آن را رعایت می کنند کمتر به اصل خبر می پردازند بلکه به تفسیر یا تحلیل خبرها می پردازند و آین امر هم دلیل دارد و آن این است که یکی از اصول اساسی خبر، تازگی آن است و چون این نشریات ماهانه چاپ می شوند این اصل مهم در خبرهای آنها وجود ندارد و عملاً خبرهای چاپ شده در حکم خبرهای سوخته هستند ؛ اختصاص 2 یا 3 صفحه از 16 صفحه ماهنامه فقط به بیراه رفتن نشریه کمک می کند.

     بخشهای فرهنگی نشریه، جزء بخشهای نا همگون نشریه است مخصوصاً بخش "شعر". اعتقاد من بر این است که این بخش وزن این ماهنامه را از آنی که هست خیلی پایین آورده است.

    تمام آنهایی که در بالا آورده ام قسمتی از انتقادات محتوایی بود که بر این ماهنامه وارد است اما در بخش ساختاری:

1-  لوگو ماهنامه : اصلاً مناسب نیست. عوض نمودن رنگ پس زمینه لوگو ، مرا یاد گرافیست خوب و وزین روزنامه شرق می اندازد که بر اساس رنگ غالب عکس صفحه اول روزنامه ، رنگ پس زمینه را انتخاب می نمود. دو کلمه شمیم و شمال در جاهایی بر روی هم هم پوشانی دارند. 

2-  صفحه بندی: جذاب نیست و از قاعده و قانون خاصی پیروی نمی نماید. مثلاً در خبر مربوط به آقای راهب در صفحه5  شماره 2 آن نشریه به علت این که کلمه «گفت» در صفحه جا نمی شده است از سه نقطه استفاده شده است. گرافیک خوب و صفحه بندی مناسب در جذب مخاطب تاثیر بسیاری دارد نگاه کنید به گرافیک خوب روزنامه های "شرق" و "هم میهن".

3-  به تیتر درست برای مطالب اهیمت داده نمی شود:تیتر ها اهمیت بسیاری در جذب خوانننده برای خواندن  یا نخواندن آن مطلب دارد.

4-     مطالب دنباله دار نباید چاپ شود.

      در پایان باید این نکته را باید اضافه نمود که یک کشتی قبل از این که شروع به حرکت نماید تمام امکانات، نیروی انسانی و وسایلی که مورد نیاز درطول حرکت دارد را فراهم می آورد، و اگر غیر از این باشد یا غرق خواهد شد یا هیچگاه به مقصد نمی رسد و اگر هم برسد،دیر به مقصد خواهد رسید.

پنجاه سال قبل فرقی نمی کرد که برای کمتر از صد زبان، یک دوجین شبکه های نا متناسب وجود دارد چون فاصله ها به عنوان عایق عمل می کردند.

اما گذشت زمان خیلی از چیزها را تغییر داده است.

امروزه ماهواره ها بسیاری از کشورها را به وسیله تلویزیون و اینترنت و از طریق ماهواره به هم متصل کرده است . کافی است که هر فرد یک دستگاه کامپیوتر و یک خط تلفن داشته باشد.

امروزه استانداردهای پخش تلویزیونی نامتناسب و زبانهای نامحدود نقش یک مانع و حصار را در برقرار نمودن ارتباط و فهمیدن را بازی می نمایند.

دیکتاتورها به هر کاری از جمله کنترل نمودن جریان و تعیین کردن خط مشی و دیدگاههایشان دست می یازند تا از جریان آزاد اطلاعات جلوگیری نمایند. به همین دلیل است که بسیاری از کشورهای جهان سالانه میلیونها دلار خرج می کنند تا از ورود اطلاعات ناخوشایند جلوگیری نمایند.

بسیاری از ماها ـ به خصوص آنانی که در کشورهای دموکراتیک زندگی می کنند ـ احساسی از جریان آزاد اطلاعات را دارند که این جریان نه تنها برای پیشرفت و ترقی ضروری است بلکه بسیاری از سوء تفاهمهای بین افراد را از بین می برد.

پخش بین المللی شبکه های تلویزیونی برای موفقیت آنها در بخش مالی ضروری است. برنامه های تلویزیونی و فیلمها دو حصول آمریکا جهت ارائه به دیگر کشورها هستند. در واقع، بسیاری از تولیدات تلویزیونی آغاز نمیشوند مگر این که سود و منفعت مالی آنها در پخش بین المللی باشد.

به همین ترتیب مشکلات فنی ای در راه ارتباط بین المللی و جریان آزاد اطلاعات و ایده هاست. ما در طول پخش تلویزیونی با تکنیکهای ناسازگار روبه رو می شویم. این بدان معناست که برنامه هایی که در یک کشور تولید می شوند، الزاماً در دیگر کشورها بدون تبدیلات در بسیاری از موارد تکنیکی دیده نمی شود. این تفاوتهای تکنیکی در ارتباط با دو محیط ناسازگار و نامرتبط است که در طول این تبدیل، سیگنالهای صدا و تصویر برای پخش به هم تبدیل می شود.

در سالهای مختلف در سراسر جهان،از 14 سیستم پخش تلویزیونی استفاده شده است به استثنای . DTV اما امروزه از سه سیستم پخش تلویزیونی در کلیه کشورهای جهان استفاده می شود. اگر چه تفاوتهای بساری بین این سه وجود دارد:

1-     NTSC (National Television System Committee)

2-     SECAM (Sequential Color and Memory)

3-     PAL (Phase Alternating Line)

    ماهنامه شمیم شمال در اولین شماره خود از تشکیل یک تشکل مردم نهاد برای پی گیری تشکیل استان در غرب مازندران خبر داد، اما هفته پیش، دو هفته نامه «چشمه» در آخرین شماره خود، نامه راهب ـ نماینده مردم تنکابن و رامسر در مجلس ـ به رییس جمهور را چاپ نمود که در آن نامه، راهب از رییس جمهور تقاضای تاسیس «فرمانداری کل» را در تنکابن کرده بود. هرچند که زمان نگارش نامه به شهریور امسال می رسد اما آبان ماه، جواب نامه احمدی نژاد که حاوی دستور به وزیر کشور بود ،رقم خورد.

      تایپ نشدن نامه یکی از عمده ترین اشتباهاتی است که در این نامه به چشم  می خورد و گویا راهب، رییس جمهور مملکت را با مدیران رده چندم شهرستانی اشتباه گرفته بود که نامه را تایپ نکرده و با دست خط خود برای ایشان فرستاده است.

   نوع ادبیاتی که یک نامه در بردارد و همچنین شیوه ارایه آن در برخورد مسئول با آن نامه بسیار تاثیرگذار است؛ فرض کنید که یک موضوع را  یک بار آن را با خط بسیار بد و نا خوانا بنویسید و دیگر بار آن را تایپ نمایید، آیا فکر می کنید جواب آن فرد مسئول در هر  دو صورت یکی خواهد بود؟

   اشتباه فاحش تر را آن جریده انجام داده و آن به این صورت است :

رییس جمهور در جواب نامه خطاب به وزیر کشور نوشته است  که جناب پور محمدی «بررسی و اظهار نظر». در حالی که آن جریده تیتر کرده که احمدی نژاد در جواب درخواست راهب، دستور پی گیری موضوع را داده اند. این نکته را باید خدمت آن جریده عرض کرد که در ادبیات اداری «اظهار نظر» و«پی گیری» دو مفهوم جداگانه دارد؛ بدین صورت که اگر رییس جمهور دستور«پی گیری» را می نوشت یعنی این که با این تقاضا موافق است و وزیر کشور پی گیر تشکیل فرمانداری کل در تنکابن باشد. اما دستور رییس جمهور این معنا را دارد که ابتدا باید بدنه کارشناسی وزارت کشور باید نظر خود را ارایه کند بعد از آن ـ و بازهم بستگی به محتوای نظر کارشناسی داردـ درباره تشکیل فرمانداری کل دستور مقتضی را بدهند.

تصور بر این است که این جریده با چاپ این نامه و تیتر درشت آن خواسته به خواننده خود این مطلب را القا نماید که در خواست راهب از رییس جمهور مورد موافقت احمدی نژاد قرار گرفته است و خواسته که از یک دستور نسبتاً خنثی، یک پیروزی برای راهب بسازد.